Jos

Parton

• Existentieel Psychotherapeut

• Rouwbegeleider

• Ontwerper en begeleider van plechtigheden

• Vader van 6

• Verhalenverzamelaar en -verteller

En hoe ik zelf verhaalverzamelaar en verteller werd is een lang verhaal.

Het zette zich voor het eerst op papier zowat 25 jaar geleden toen ik, als afstuderend psychotherapeut, mijn eigen wordingsverhaal als een sprookje neerschreef … niet helemaal beseffend dat sprookjes gevaarlijke verhalen zijn die veel in hun schaduw verbergen.

Het nieuwe millenium kwam als een donderslag bij heldere hemel.

Het was amper 14 dagen oud en sloeg elk houvast uit handen, verbrijzelde in één moordende seconde alles wat zich in het sprookje had opgebouwd. Het sprookje werd nachtmerrie en zou voor vele jaren een donkere haast ondraaglijke last op onze schouders leggen. We verloren en bleven verliezen, tot ons eigen huis en thuis toe. Maar evenzeer onze levenslust, onze creativiteit en elke vorm van positief zelfbeeld.

Maar levensverhalen weven zich mee door de tijd en herschrijven, op termijn, autonoom, het scenario. De kunst van schrijven wordt dan de kunst van lezen … Lezen van wat zich aandient uit het toeval, dat wat ons toevalt in ons leven. Aandachtig lezen om op te staan uit de lethargie, om terug plaats te nemen op de regisseursstoel van het eigen leven.

De zwarte en zware last transformeert zich in wijsheid en inzicht. De hemel klaart op, het leven opent opnieuw uitnodigend zijn deuren.

Het tij keert en het diep doorvoelde en doorleefde besef van eindigheid wordt een troostende gedachte, een bron van energie om de bemeten leef en levenstijd ten volle te benutten.

De onomkeerbare verliezen worden nieuwe uitdagingen, nieuwe kansen.

De therapeut ontdaan van alle theorieën, diagnoses, en ogenschijnlijk weten, wordt verzamelaar en verteller van levensverhalen Vaak verhalen van niet meer levenden vertelt door na-bestaanden.

Het inzicht dat het vertellen en beluisteren van mekaars verhalen veel meer is dan de basis van een mooie afscheidsviering brengt een gedachte op gang waarin de zin van het eigen leven zichtbaar en perspectief gevend worden.

De verhaalverzamelaar en verteller is geboren.

De ouder wordende man die ervaringsdeskundig wijs is geworden, een medereiziger en kroniekschrijver.

Sara

Parton

Na lang zoeken, zwerven, vallen en weer overeind krabbelen kwam ik pas jaren na de dood van mijn zus tot de conclusie dat ik mijn leven geen vorm kon geven los van het verlies en het verdriet dat al heel vroeg op mijn pad kwam.

Als jong kind geconfronteerd worden met de dood, met verlies en verdriet dat veel te zwaar om dragen is, en de bijhorende wanhoop, niet alleen in jezelf maar ook in de mensen rondom je maakt dat je de nog hele grote kinderlijke kwetsbaarheid leert omzetten in kracht. Kracht om dat wat je overkwam te doorstaan.

Nog niet te verwerken, want daar ben je nog te jong voor en verdriet nog te vers. Maar je leert wel stand houden in iets wat je volledig overmeestert. Kinderen zijn tot wonderlijke dingen in staat. Vanuit een overlevingsinstinct zijn ze in staat om hetgeen hun bestaan bedreigt te negeren, te omzeilen, te veranderen, ze passen zich als een kameleon aan hun omgeving aan en kunnen het lijden uitstellen. Pas na verloop van tijd dringt het besef door van hoe ver de gevolgen van het noodlot reiken. Dat er na een hele plotse en grote barst tussen kindertijd en je verdere leven geen moment zal zijn dat niet zijn oorsprong lijkt te hebben in dat grote verdriet. Ook al het goede dat nog komen moet zal zijn oorsprong hebben in het rampzalige. En daar de schoonheid van leren inzien kostte mij jaren.

​

Maar Ik leerde uiteindelijk, zoals velen, navigeren rond de breuklijnen , de vertakkingen, de weke plaatsen. Ik leerde bruggen bouwen over de kloven heen en me vanuit het gekwetst zijn te verbinden met het leven.

​

Ik leerde kracht putten uit het verleden en gaf er betekenis aan door dat waar ik goed in ben en met hart en ziel doe vorm te geven: luisteren, ook naar datgene dat niet uitgesproken kan worden. Schrijven, en tussen de regels door lezen.

Levens zijn verhalen, en verhalen verdienen het verteld te worden en vooral gehoord te worden. Op verhaal komen is een moeilijke weg. Je kan mensen onmogelijk begeleiden en gidsen langs een pad dat je zelf nooit ging. Het pad dat je vroeg of laat inslaat na een groot verlies is vaak eenzaam en bevreemdend. Maar het hoeft niet alleen bewandeld te worden. Het is mogelijk om je op die momenten te laten helpen en bijstaan door mensen die voeling hebben met wat je overkomt. Mensen die steun en houvast kunnen bieden op een moment dat er geen lijkt te zijn. Vanuit ervaring bied ik mijn kennis, kracht, luisterend oor en vooral een uitgereikte hand.

Dat probeer ik te doen. Steun en houvast bieden of gewoon aanwezigheid. Hetzij in het vorm geven aan een mooi en betekenisvol moment van afscheid en verbinding. Hetzij in het zoeken dat na dit moment komt en zich op onverwachte momenten plots kan opdringen. Het leven is soms te zwaar om dragen. Dan hebben we mensen nodig die mee met ons willen dragen. Of ons kunnen laten rusten en even overnemen, mensen die luisteren en stilte kunnen toelaten wanneer woorden ontoereikend zijn en er enkel een diepgaand niveau van begrip en aanwezigheid kan doordringen.